Eerst enkele door mij gebruikte begrippen en hun bedoelde betekenis:
- Africhter:  Persoon die hoofdzakelijk de africhtingsport bedrijft en alles wat daarmee samenhangt; Vooral de gebruikswaarde is bepalend en de anatomie doorgaans ondergeschikt.
- Gebruikshond: Onder deze noemer vallen alle honden (show- en werkhond) van zowel kynoloog als africhter met de juiste gebruikshondeneigenschappen.
- Kynoloog: Persoon die de anatomie van een hond het belangrijkst vindt en zich meestal alleen daardoor laat leiden; Eventuele gebruikswaarde is meegenomen.
- Showhond:  Hond die hoofdzakelijk is gefokt voor kynologische evenementen; Verplichte examens buiten beschouwing gelaten omdat deze doorgaans slechts een formaliteit zijn en weinig uitsluitsel geven over de gebruikswaarde.
- Werkhond:  Hond die hoofdzakelijk is gefokt en wordt gebruikt om te werken; De anatomie is onbelangrijk.
Komt de fokkerij van DH's ter sprake dan rijst al snel de vraag: "Kynoloog" of "Africhter".
Er is niets op tegen dat verschillende persoonlijkheden ook verschillen in voorkeur hebben zolang het uitgangspunt maar een GEBRUIKSHOND is. Dit is toch een van de doelstellingen van de rasvereniging VDH? De resultaten van deze doelstelling zijn echter dermate beneden peil dat de reeds lang bestaande kloof tussen "Kynologen" en "Africhters" alleen maar duidelijker in plaats van minder is geworden en we tegenwoordig beter kunnen spreken over:

"Showhonden" en "Gebruikshonden"

Personen hebben mij wel eens hebben gevraagd wat ik eigenlijk ben een "kynoloog" of een "africhter" waarop ik steevast antwoord: "Kynoloog in de werkelijke zin van het woord".
- LIEFHEBBER VAN HONDEN -
Ik houd van alle honden maar de DH is mijn ras! Vergelijk het maar met een autoliefhebber - ook deze heeft beslist een voorkeur voor een bepaald merk.
Als liefhebber van Duitse Herdershonden (goed én mooi) wil ik via deze site een poging doen om fokkers van showhonden en gebruikshonden nader tot elkaar te brengen en zo mijn bijdrage leveren aan "rasverbetering". Dat een gebruikshond ook mooi (U) kan zijn daarvan zijn bewijzen in overvloed. Evenals het feit dat honden uit "Hoch-Zucht- lijnen" veelvuldig bewijzen goede gebruikshonden te zijn. Mooie gebruiks(werk)honden en/of hun nakomelingen halen (nu) misschien geen VA of top U op kynologische "show" evenementen (clubmatches) en goede gebruiks(show)honden misschien niet het allerhoogste niveau in de africhting, maar zijn dat de werkelijke criteria om DH's te fokken? Ik betwijfel dat ten zeerste.

Fokkers van zowel showhonden als gebruikshonden binnen ons ras vinden dat zij zich aan de meest belangrijke doelstelling houden: Verbetering van het ras.
Als doelstelling horen we vaak:
Kynoloog: Mooie honden fokken met een goed karakter (showhond);
Africhter: Goede honden fokken met een zo mooi mogelijke bouw (werkhond).
Op het eerste gezicht is men geneigd te denken dat de uitgangspunten weinig verschillen maar dan was de kloof kynoloog-africhter beslist niet zo groot. Iedereen heeft immers hetzelfde voor ogen maar met een ander startpunt. Meer waarschijnlijker is dat:
Kynologen: de bouw van werkhonden ver beneden hun stand vinden en gemakkelijk voorbij
gaan aan de vaak uitstekende en genetisch vastgelegde werkeigenschappen.
Africhters: de werkeigenschappen van de kynologische honden ver beneden hun peil vinden.
Zij gaan daarbij voorbij aan de genetisch vastgelegde anatomie van deze honden.
Deze standpunten wijzen er eigenlijk op dat beide partijen niet erg veel vertrouwen hebben in de vastgelegde kwaliteiten van hun eigen producten. Of zit het toch anders in elkaar en wil de een werkelijk alleen maar de mooiste en de ander de beste hond fokken? Wanneer dat zo is dan komen zij hun eigen doelstelling niet na. Hoe bedoel je een rommeltje?
De afstand Kynoloog-Africhter verkleinen lukt volgens mij alleen door:
- Verandering van de algemene doelstelling in bijvoorbeeld:
Duitse Herdershonden fokken van een kwaliteit hoger dan de rasstandaard. Daarmee wordt direct voorkomen dat er verschillende uitgangspunten MOGELIJK zijn.
- Gebruikswaarde BOVEN de anatomie te stellen.
- Duidelijkheid verschaffen over de begrippen "Mooi" wanneer we het hebben over de
anatomie en "Goed" wanneer we spreken over gebruikswaarde. Hierdoor wordt persoonlijke interpretatie voorkomen.
Showhonden die alleen maar mooi zijn - die hebben wij genoeg evenals
Werkhonden die alleen maar goed zijn.

Zeker op de kynologische evenementen, waardoor veel ("showhonden") fokkers zich laten leiden bij de keuze van een fokpartner, zou de "gebruikshond" veel meer aandacht moeten krijgen. Alleen van die hond mogen wij verwachten de noodzakelijke genetische basis voor ons ras te bezitten. Bovendien zijn honden welke op deze evenmenten worden voorgebracht doorgaans kynologisch gebouwd zoals wij dat wensen.
Omgekeerd geldt dat fokkers van werkhonden veel te veel waarde hechten aan uitsluitend bekende africhtingshonden. Hoe de hond er uitziet is veelal minder belangrijk terwijl er talloze perfecte gebruikshonden rondlopen die UITMUNTEND zijn gebouwd.
De wijze zoals die nu over het algemeen wordt toegepast door zowel kynologen als africhters zorgt voor een duidelijke versmalling van de bloedbasis en vergroot het verschil "kynoloog - africhter".

Mijn persoonlijke mening is dat bij aankeuringen veel, véél teveel aan eventuele belangen van voorbrengers en/of eigenaren wordt gedacht. Dit verschijnsel zien we zowel bij showhonden (kynologen) als werkhonden (africhters). We hebben dan misschien wel "tevreden" personen die zelf beslist weten of de keuring terecht is of niet maar naar mijn mening komt zo'n instelling de fokkerij beslist niet ten goede.
Een kynoloog komt niet verder met een mindere beoordeling maar ook een africhter blijft steken wanneer zijn hond niet is aangekeurd. Het gevolg is dat indien er maar een klein positief puntje kan worden belicht de hond wordt aangekeurd. Bij kynologen heeft een tekortkoming vaak betrekking op de waarde als gebruikshond (doorgaans toch aangekeurd in kkl.1) en bij africhters meestal op de anatomie (doorgaans aangekeurd in kkl.2). Hieruit blijkt o.a. dat anatomie BOVEN gebruikswaarde wordt gesteld.

In de africhting is het inmiddels de normaalste zaak dat bij een gelijke stand de aangekeurde hond wint. Hoog tijd om eens een volgende stap te zetten en op aankeuringen alleen honden die voldoen aan criteria voor gebruikshonden (werkaanleg) aan te keuren.
Of hebben wij straks tóch 2 soorten DH's: "Gebruikshonden" en "Showhonden" - vertaald naar mijn gezegde "Zangkanaries" en "Kleurkanaries"?

Mijn stelling is:
Alleen een goede hond KAN mooi zijn
maar........
een mooie hond MOET goed zijn! ! !.

Ik staar mij daarbij beslist niet blind op resultaten want dat is grotendeels mensenwerk. Het gaat mij om de basis van een hond, het niet aangeleerde maar erfelijk verkregen gedrag.