Hannie (voor ons Honey) was een prachtige pup en zat bij mensen in de kennel waar ook Argos de eerste tijd heeft gezeten. Mijn vrouw en ik leerden haar kennen tijdens de vele malen dat wij Argos gingen uitlaten of hokken schoonmaken. In eerste instantie was het een vrije en spontane pup maar na verloop van enkele weken veranderde dat dusdanig dat er alleen gesproken kon worden van een hoopje ellende. De vrouw was "knettergek" van haar en gaf haar zoveel mogelijk aandacht om het gedrag toch maar te veranderen. Het liefst wilde zij de hond meenemen. Na lang aandringen van mijn vrouw maar vooral om de hond een goed tehuis te bezorgen, is de hond gekocht. De enige voorwaarde was dat haar heupen goed moesten zijn en mijn vrouw met haar ging trainen. Een plaatselijke dierenarts onderzocht haar en verzekerde dat zij vrij van HD was.

Met Wista had ik goede ervaringen opgedaan om een hond via training  zelfverzekerder te maken. Vooral het manwerk gaf zeer goed resultaat.

Op de kringgroep begreep niemand waarom ik de hond had gekocht, zelfs niet nadat ik had uitgelegd wat mijn bedoeling was. De op- en aanmerkingen bleven en voor vele leden was en bleef zij een waardeloze hond.

In eerste instantie bleven de trainingen beperkt tot het vertrouwd maken met andere personen en onbekende zaken. Terughoudend als ze was, werd toch al geprobeerd om haar aandacht aan het zakje te krijgen. Het heeft er lange tijd naar uitgezien dat Honey totaal ongeschikt was voor de africhting tot de pakwerker (Peter Brouwer - zie foto's) geheel onverwacht en niet gepland in de richting van Honey viel. Deze deed zo agressief dat Peter de rol moest gebruiken om zichzelf te beschermen; Honey greep de rol en vanaf dat moment heeft ze altijd gebeten! De aanvankelijke agressie is door ons met succes omgebouwd naar buitdrift waardoor Honey plezier in het werken kreeg en alle onzekerheid verdween.

Overtuigd van haar goede heupen werd Honey op een leeftijd van 14 maanden afgeröngd. De vraag van de dierenarts zit nog steeds in mijn hoofd: "Loek is ze voorgeröngd en zo ja wat was de uitslag". Na mijn bevestiging kwamen zijn veel betekende woorden "Dat zien we binnen 2 minuten". De uitkomst van het onderzoek was voor ons de zoveelste desillusie; Honey had HD en wel optima forma. Nadat de dierenarts de foto's van het voorröntgen had gezien, was het voor hem duidelijk: De heupen waren op dat moment nog uitstekend maar het bekken lag te steil. Jammer dat de vorige dierenarts dat niet heeft opgemerkt.
Met het pracht-exemplaar Honey had ik mij voorgenomen om actief te zijn in de kynologie. Zeg maar dag - dat was dus ook voorbij!

Honey is altijd een hond geweest die zelf moest ervaren of iets goed was of niet. Had zij een situatie eenmaal meegemaakt dan had zij daar nooit meer moeite mee. Ze werd met de dag zekerder en op latere leeftijd kon je zelfs spreken van dominantie die zij vooral duidelijk had op soortgenoten.

Mijn vrouw en ik zijn bijzonder dankbaar voor de inzet van Fred Meijer, Vincent Honselaar, Bertus Blom, Ruud van Eck en alle anderen die niet zijn genoemd. Zij hebben er voor een heel belangrijk deel aan bijgedragen dat Honey uiteindelijk volledig is afgericht, zelfs aan wedstrijden heeft meegedaan en een hond werd die altijd een overtuigend stukje pakwerk liet zien.
In de adfelingen A en C was zij een uitmuntend afgerichte hond maar in afdeling B verloor ze altijd teveel punten op het volgen - daar had ze een bloedhekel aan - terwijl alle technische oefeningen altijd met uitmuntend of (sporadisch) met ZG werden beoordeeld.

Honey was een veel gevraagde hond voor pakwerkcursussen en -examens. Op latere leeftijd was zij de opvoedster van al onze nieuwe honden.

Honey - ons mooie bange pupje dat een wereldhond werd - is in verband met een ver gevorderd stadium van kanker op 22-12-2003 ingeslapen.

De trainingen met haar en de behaalde resultaten hebben geleerd dat een hond in staat is om te groeien en bepaalde vervelende dingen te vergeten. Wij moesten daarvoor nieuwe technieken zoeken en toepassen maar als het dan ook lukt, is dat een kroon op het werk.


Honey, een pure "Hoch-Zucht" hond, viel beslist in de categorie GEBUIKSHONDEN. Door omstandigheden in de eerste maanden liet zij dat niet direct zien.